X
تبلیغات
تصنیف ها و ترانه های اصیل ایرانی - دلکش
تصنیف ها و ترانه های اصیل ایرانی
گلچینی از آهنگ ها و سرودها و نواهای ماندگار و برنامه های گلها و جشن های ایرانی
آمد نوبهار (نشاط) چهارشنبه 25 اسفند1389 18:52
 

تصنیف آمد نوبهار، با آوای دلکش

آمد نوبهار طی شد هجر یار       (مطرب نی بزن ساقی می بیار) _(2بار)

باز آ ای رمیده بخت من        بوسی دِه دل مرا مشکن

تا از آن لبان مِی گونت       مِی نوشم به جای خون خوردن

آمد نوبهار طی شد هجر یار       (مطرب نی بزن ساقی می بیار) _(2بار)

خوش بُوَد در پای لاله        پُر کنی هر دم پیاله

ناله تا به کی

(خندان لب شو همچو جام مِی) _(2بار)

چون بهار عشرت و طَرَب           باشدش خزانِ غم ز پی

بر سر چمن بزن قدم         مِی بزن به بانگ چنگ و نِی

آمد نوبهار طی شد هجر یار       (مطرب نی بزن ساقی می بیار) _(2بار)

ای گل در چمن بیا با من        پُر کن از گلِ چمن دامن

سر بنَهَم بروی دامانت          مِی نوشم به پای گلها من

خوش بُوَد در پای لاله        پُر کنی هر دم پیاله

ناله تا به کی

(خندان لب شو همچو جام مِی) _(2بار)

از چه رو ز جلوۀ بهار، ای بهار من تو غافلی     

 روی خود ز عاشقی متاب، ای صفا اگر که عاقلی

آمد نوبهار طی شد هجر یار       (مطرب نی بزن ساقی می بیار) _(2بار)

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: مهدی خالقی/ سراینده: اسماعیل نواب صفا/ خواننده: دلکش، نادر گلچین، سیمین غانم، علی زاهدی/ آرایش برای گروه کُر: فرهاد فخرالدینی/ دستگاه: بیات اصفهان/ سال آفرینش: 1327

·این ترانه را نخستین بار علی زاهدی خوانده و چند بار نیز با آرایش های گوناگون بدست دلکش و یکبار هم بدست نادر گلچین با آرایش مارسل استپانیان خوانده شده است.

·آنچه بانو غانم و مهتر گلچین خوانده اند، کمی با خواندۀ دلکش نایکسان است. این دو، پارۀ "... بزن قدم" را "... قدم بزن" خوانده اند و دو پارۀ پایانی "از چه رو ز جلوه..." را نیز نخوانده اند.

·این آهنگ در ریتم دو ضربی و به گونه ای شکسته ساخته شده که در زمان خودش، نام آورترین و شگفت انگیزترین کار ریتمیکی بود.

بازخوانی تصنیف آمد نوبهار، با آواز نادر گلچین

بازخوانی تصنیف آمد نوبهار، با آوای سیمین غانم


برچسب‌ها: آمد نوبهار, دلکش, نادر گلچین, سیمین غانم, علی زاهدی

نوشته شده بدست بینا | پیوند |
آشفته (چو اسیر دام توام، رام توام) چهارشنبه 18 آذر1388 21:11
 

                                                 تصنیف آشفته، با آوای دلکش

چون ساغر بشکسته ام              در خون دل بنشسته ام

بگسسته ام از عالمی               با مهر تو پیوسته ام

(چو اسیر دام توام، رام توام، ای محرم رازم

منم آن شمعی که ز شب              تا به سحر، در سوز و گدازم

ای فتنه بکُش یا بنوازم) _(2مرتبه)

(بی گناهم بده پناهم                کز موی تو آشفته ترم

کن نگاهی به خاک راهی               ای سایۀ لطفت به سرم) _(2مرتبه)

چه کنم؟ عشقی غیر از تو نخواهم

به خدا، محنت ریزد ز نگاهم

امیدم کو؟ جدا از او

پرپر شده ام                 خاکستر شده ام

آزارم کن          چو چشم خود             بیمارم کن

من ز جفایت دلشادم                  از غم عشقت خرسندم

از همه عالم بگسستم                  تا که به مهرت پابندم

عشق و امید صفایی                  ای عشق من چه بلایی

کی ز وفا، جانب ما بازآیی

چو اسیر دام توام، رام توام، ای محرم رازم

منم آن شمعی که ز شب              تا به سحر، در سوز و گدازم

ای فتنه بکُش یا بنوازم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: پرویز یاحقی/ سراینده: اسماعیل نواب صفا/ خواننده: دلکش، فائزه


نوشته شده بدست بینا | پیوند |
یاد کودکی سه شنبه 10 آذر1388 21:28
 

                                               تصنیف یاد کودکی، با آوای دلکش

یادم آمد       شوق روزگار کودکی        مستی بهار کودکی

یادم آمد         آن همه صفای دل که بود         خفته در کنار کودکی

رنگ گل جمال دیگر، در چمن داشت

آسمان جلال دیگر، پیش من داشت

شور و حال کودکی، برنگردد دریغا            قیل و قال کودکی، برنگردد دریغا

به چشم من همه رنگی فریبا بود          دل دور از حسد من شکیبا بود

نه مرا سوز سینه بود             نه دلم جای کینه بود

شور و حال کودکی، برنگردد دریغا            قیل و قال کودکی، برنگردد دریغا

(روز و شب دعای من بوده با خدای من

کز کَرَم کند حاجتم روا              آنچه مانده از عمر من به جا) _(2مرتبه)

گیرد و پس دهد به من دمی               مستی کودکانۀ مرا

شور و حال کودکی، برنگردد دریغا            قیل و قال کودکی، برنگردد دریغا

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: علی تجویدی/ سراینده: رحیم معینی کرمانشاهی/ خواننده: دلکش، افتخاری/ دستگاه: بیات اصفهان، سه گاه، شور/ سال آفرینش: 1336

·آنچه افتخاری خوانده است، برخی از پاره ها را دربر ندارد.

·در این مرکب خوانی، سیر آهنگ از بیات اصفهان به سه گاه و سپس به شور و برگشت فرود به بیات اصفهان است.          


نوشته شده بدست بینا | پیوند |
بازگشته چهارشنبه 29 مهر1388 22:28
 

                                                 تصنیف بازگشته، با آوای دلکش

امید جانم ز سفر باز آمد            شکر دهانم ز سفر باز آمد

عزیز آن که بی خبر              به ناگهان رود سفر

چو ندارد دیگر دلبندی                  به لبش ننشیند لبخندی

چو غنچۀ سپیده دم                 شکفته شد لبم ز هم

که شنیدم یارم باز آمد                  ز سفر غمخوارم باز آمد

(همچنان که عاقبت، پس از همه شب بدمد سحر ناگهان

نگار من، چنان مه نو آمد از سفر) _(2مرتبه)

من هم، پس از آن دوری                   بعد از، غم مهجوری

(یک شاخۀ گل، بردم به برش) _(2مرتبه)

دیدم، که نگار من                        سرخوش، ز کنار من

(بگذشت و ببَر یار دگرش) _(2مرتبه)

وای از آن گلی که دست من بود

(خموش و یک جهان سخن بود) _(2مرتبه)

گل که شهره شد به بی وفایی                  ز دیدن چنین جدایی

ز غصه پاره پیرهن بود

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

آهنگ: علی تجویدی/ سراینده: رحیم معینی کرمانشاهی/ خواننده: دلکش، فائزه، افتخاری، جلال همتی/ دستگاه: بیات اصفهان/ سال آفرینش: 1337، 1339

·سرودۀ سفر کرده و بازگشته را می توان دارای یک سرنوشت ولی از دو ترانۀ جداگانه دانست.

·مهتر علیرضا افتخاری، برخی از پاره های این سروده را نخوانده است.


نوشته شده بدست بینا | پیوند |
بر تربت حافظ جمعه 6 شهریور1388 15:6
 

                                        تصنیف بر تربت حافظ، با آوای دلکش

بر تربت حافظ بنشینم غمناک                 یک عالم عشق خفته دیدم در خاک

ای روح بزرگ ابدی، ای روح بزرگ ابدی، ای حافظ      

اینک مددی به ما فرست از افلاک

      ندهم دل خود به کسی                 نکنم پس از این هوسی

که درد من بکاهد                   اگر خدا بخواهد

ز سر هوای تو، به در کنم                ز کوی تو دگر، سفر کنم

دگر فریب دل، نمی خورم                   ز رنج عاشقی، حذر کنم

که درد من بکاهد                   اگر خدا بخواهد

شبی به تربت حافظ                     ببردم از تو شکایت

ز روی صدق و ارادت                     بگفتم از تو حکایت

مراد من که تو باصفا شوی                  ز بند خودپرستی رها شوی

حذر کنی ز هر بد                  اگر خدا بخواهد

(اگر که آتش آه من زمانی افروزد      

       وجود پر گنهت را به یک شرر سوزد) –(2مرتبه) 

(برآن سرم که دل خود              به دست غم نسپارم

مگر دو روزۀ دنیا                   به کام دل به سرآرم

          که درد من بکاهد                    اگر خدا بخواهد) _(2مرتبه)

 

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: علی تجویدی/ سراینده: علی تجویدی، (دو بیت نخست: دکتر هدایت نیرسینا)/ خواننده: دلکش، نادر گلچین/ دستگاه: سه گاه/ سال آفرینش: 1339

.نادر گلچین، در گلهای تازه برنامۀ شمارۀ 16 اجرایی با همین نام دارد.


نوشته شده بدست بینا | پیوند |
آشفته حالی چهارشنبه 10 تیر1388 15:31
 

        تصنیف آشفته حالی، با آوای دلکش

    این همه آشفته حالی                        این همه نازک خیالی

    ای به دوش افکنده گیسو                   از تو دارم، از تو دارم

    این غرور عشق و مستی                  خنده بر غوغای هستی

    ای سیه چشمِ سیه مو                       از تو دارم، از تو دارم

          این تو بودی، کز ارل خواندی به من درس وفا را

          این تو بودی، آشنا کردی به عشق این مبتلا را

    من که این حاشا نکردم                    از غمت پروا نکردم

        دین من، دنیای من،از عشق جاویدان تو رونق گرفته

       سوز من، سودای من، از نور بی پایان تو رونق گرفته

         من خود، آتشی که مرا داده رنگ فنا، می شناسم

         من خود، شیوۀ نگه چشم مست تو را، می شناسم

    دیگر ای برگشته مژگان                   از نگاهم رو مگردان

    این همه آشفته حالی                       این همه نازک خیالی

    ای به دوش افکنده گیسو                  از تو دارم، از تو دارم

    این غرور عشق و مستی                 خنده بر غوغای هستی

    ای سیه چشمِ سیه مو                      از تو دارم، از تو دارم 

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: علی تجویدی/ سراینده: رحیم معینی کرمانشاهی/ خواننده: دلکش، افتخاری/ دستگاه: شور/ سال آفرینش: 1339

· علیرضا افتخاری در اجرای خود، "ازل" را " نظر" خوانده است.


نوشته شده بدست بینا | پیوند |
ما را بس پنجشنبه 24 اردیبهشت1388 11:52
 

                                             تصنیف ما را بس، با آوای دلکش

 در کنار توست، رقیب اگر، زان دو چشم شوخ، به ما نگر

کن نظر بتا، که یک نظر

ما را بس

شیوۀ بُتان، فسونگری است، دولت وصال، ز دیگری است

در فراق یار، دو چشم تر

  ما را بس

آن نگاه جانسوز نهانی خوشتر، در میان مستان، می از این ساغر

 ما را بس

کفر آن دو گیسو، دل و دینم برد

دین و دل چه جویی، که مهر کافر

 ما را بس

در کنار توست، رقیب اگر، زان دو چشم شوخ، به ما نگر

کن نظر بتا، که یک نظر

 ما را بس

شیوۀ بُتان، فسونگری است، دولت وصال، ز دیگری است

در فراق یار، دو چشم تر

  ما را بس

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: مهدی خالدی/ سراینده: پرویز خطیبی/ خواننده: دلکش/ دستگاه: بیات ترک


نوشته شده بدست بینا | پیوند |
آتش کاروان جمعه 21 فروردین1388 14:6
 

  تصنیف آتش کاروان، با آوای دلکش

آتشی ز کاروان جدا مانده                        این نشان ز کاروان به جا مانده

یک جهان شراره، تنها                            مانده در میان صحرا

به درد خود سوزد                                   به سوز خود سازد

سوزد از جفای دوران                               فتنه و بلای توفان

فنای او خواهد                                       به سوی او تازد

من هم ای یاران تنها ماندم                       آتشی بودم بر جا ماندم

با این گرمی جان                                    در ره مانده حیران

   این غم خود به کجا ببرم

با این جان لرزان                                     با این پای لغزان

  ره به کجا ز بلا ببرم

می سوزم گرچه با بی پروایی                     می لرزم بر خود از این تنهایی

من هم ای یاران تنها ماندم                        آتشی بودم بر جا ماندم

آتشین خو هستی سوزم                              شعله جانی بزم افروزم

بی پناهی محفل آرا                                    بی نصیبی تیره روزم

     آآآآ....

(من هم ای یاران تنها ماندم                         آتشی بودم بر جا ماندم)-(2مرتبه)

*****

بخت سبک عنان اگرم همرهی کند                    چون گرد ره به بدرقۀ کاروان روم

سر می کشم چو شعله که بر خیزم ای دریغ        کو پای قدرتی که پی همرهان روم

(من هم ای یاران تنها ماندم                           آتشی بودم بر جا ماندم)-(2مرتبه) 

 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: علی تجویدی/ سراینده: بیژن ترقی/ خواننده: دلکش، افتخاری/ دستگاه: شور/ سال آفرینش: 1337

· اندکی نایکسانی در نوشته و نت در: (موسیقی ایرانی2، صص2-160). نا یکسانی ها: جان لرزان = جان سوزان،  بی نصیبی = بزم افروزی. همچنین، نت، در: (مجلۀ رادیو؛ ش 7 ، 9).


نوشته شده بدست بینا | پیوند |
سفر کرده دوشنبه 2 دی1387 16:25

 

  تصنیف سفر کرده، با آوای دلکش

کجا سفر رفتی، که بی خبر رفتی

اشکم را چرا ندیدی                 از من دل چرا بریدی

پا از من چرا کشیدی                که پیش چشمم بر دگر رفتی

بیا به بالینم، که جان مسکینم           تاب غم دگر ندارد، جز بر تو نظر ندارد

جان بی تو ثمر ندارد، مگر چه کردم که بی خبر رفتی

     چه قصه ها تو از وفا گفتی با من                  تو بی محبتی کنون جانا یا من

            تو چنان شرر       بخداخبر       ز خدا نداری        

  رود آتشت          سر آن سرا           که تو پا گذاری

    سوز دلم را تو ندانی، آتش جانم ننشانی

   با غمت در آمیزم، از بلا نپرهیزم             پیش از آن برم بنشین، کز میانه برخیزم

رو به تو کردم         بخدا خو به تو کردم      که هم آغوش تو باشم

دل به تو بستم          به امیدت بنشستم        که قدح نوش تو باشم

چه شود اگر            نفس سحر                 خبری ز تو آرد

به کس دگر             نکنم نظر                   که دلم نگذارد

رو به تو کردم         بخدا خو به تو کردم       که هم آغوش تو باشم

دل به تو بستم          به امیدت بنشستم         که قدح نوش تو باشم

چه شود اگر            نفس سحر                  خبری ز تو آرد

به کس دگر             نکنم نظر                    که دلم نگذارد

  رفتی و صبر و قرار مرا بردی، بردی          طاقت این دل زار مرا بردی، بردی

          رفتی و صبر و قرار مرا بردی، بردی          طاقت این دل زار مرا بردی، بردی

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: علی تجویدی/ سراینده: رحیم معینی کرمانشاهی/خواننده: دلکش/ دستگاه: چهارگاه/ سال آفرینش: ۱۳۳۶


نوشته شده بدست بینا | پیوند |


نمایۀ تارنگار

سیاهه

دوستان

بایگانی نوشته ها

بایگانی جستارها

دلنوازان

بخش ویژه

برای رونوشت URL فید RSS این تارنگار کلیک کنید
Powered by BLOGFA.COM