تصنیف ها و ترانه های اصیل ایرانی
گلچینی از آهنگ ها و سرودها و نواهای ماندگار و برنامه های گلها و جشن های ایرانی
شمع شبانه (راز شمع) یکشنبه 15 فروردین1389 12:11
 

تصنیف شمع شبانه، با آواز داریوش رفیعی

من شمعم، شمع شبانه                     در عالم گشته فسانه

همه جا خود را می سوزم                      که شب یاران افروزم

می سوزم تا به سحرگه                      از رازم کَس نشد آگه

خوش و بی پروا می سوزم                       که ز سر تا پا می سوزم

نه وفاداری، نه وفاخواهی                      که به قلب من، ببرد راهی

چون جان من افروزد

همه خودبینی، همه خودخواهی                    نشود پیدا، دل آگاهی

(ز من وفا آموزد)_ (2مرتبه)

من و شب و پروانه           من و دل دیوانه           به اشک و آتش خرسند

تو حال من کِی دانی           که خود نباشی چون من          به عشق رویی پابند

اگر چو آتش خوش سوزم شب ها          (خوشم که بزمی افروزم شب ها)_ (2مرتبه)

با، هر لبخند

 (من در راه محبت          پا از سر نشناسم         وز آتش نکنم پروا)_ (2مرتبه)

یک امشب را با         شادی می سوزم          تا چه شود فردا

دل من، ز وفا می سوزد           که وفا، به شما آموزد           در این دنیا

من و شب و پروانه           من و دل دیوانه           به اشک و آتش خرسند

تو حال من کی دانی           که خود نباشی چون من          به عشق رویی پابند

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: مجید وفادار/ سراینده: رحیم معینی کرمانشاهی/ خواننده: داریوش رفیعی، کورس سرهنگ زاده، بهزاد، ستار/ دستگاه: بیات ترک/ سال آفرینش: 1335

·برخی سروده را از آن تورج نگهبان می دانند.    

·  این تصنیف به کوشش بهزاد بازخوانی شده است که با اجرای رفیعی ناهماهنگی بسیار کمی دارد.

بازخوانی تصنیف شمع شبانه، با آواز بهزاد

 ·درخواستی از کدبان کرمی    


نوشته شده بدست بینا | پیوند |
گلنار شنبه 13 تیر1388 21:4
 

                                          تصنیف گلنار، با آواز داریوش رفیعی

گلنار، گلنار کجایی که از غمت ناله می کند عاشق وفادار

گلنار، گلنار کجایی که بی تو شد دل اسیر غم دیده ام گوهر بار

گلنار، گلنار دمی اولین شب آشنایی و عشق ما به یاد آر

گلنار، گلنار در آن شب تو بودی و عیش و عشرت و آرزوی بسیار

چه دیدی از من، حبیبم گلنار            که دادی آخر، فریبم گلنار

نیابی ای کاش، نصیب از گردون       که شد ناکامی نصیبم گلنار

بُوَد مرا در دل شب تار آرزوی دیدار

تا به کِی پریشان تا به کِی گرفتار

یا مده مرا وعدۀ وفا راز خود نگهدار

یا به روی من خنده ها بزن قلب من بدست آر

چه دیدی از من حبیبم گلنار            که دادی آخر فریبم گلنار

نیایی ای کاش، نصیب از گردون       که شد ناکامی نصیبم گلنار

لب خود بگشا، لب خود بگشا به سخن گلنار

دل زارم را مشکن گلنار

نشدی عاشق، نشدی عاشق، ز کجا دانی چه کشد هر شب دل من گلنار

نشدی عاشق، نشدی عاشق، ز کجا دانی چه کشد هر شب دل من گلنار

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آهنگ: مجید وفادار/ سراینده: کریم فکور/ خواننده: داریوش رفیعی، کورس سرهنگ زاده، بهزاد، هوشمند عقیلی، مرضیه/ دستگاه: دشتی      

· این تصنیف به کوشش کورس سرهنگ زاده و بهزاد و هوشمند عقیلی بازخوانی شده است که هوشمند عقیلی چهار پارۀ پایانی سروده را نمی خواند.                     

         بازخوانی تصنیف گلنار، با آواز کورس سرهنگ زاده

      بازخوانی تصنیف گلنار، با آواز بهزاد 

     بازخوانی تصنیف گلنار، با آواز هوشمند عقیلی


نوشته شده بدست بینا | پیوند |
زهره (باد صبا) چهارشنبه 13 خرداد1388 12:56
 

  تصنیف زهره، با آواز داریوش رفیعی

یاد از آن روزی که بودی زهره یار من         دور از چشم رقیبان در کنار من

حالیا خالیست جایت ای نگار من                 در شام تار من آخر کجایی زهره 

یاد داری زهره آن روزی که در صحرا         دست اندر دست هم گردش کنان تنها

راه می رفتیم و در بین شقایق ها                بود عالم ما را لطف و صفایی زهره 

بود هنگام غروب و آن روز افق زیبا           ایستادیم از برای دیدنش آنجا

تکیه تو بر سینه ام دادی سر خود را            گفتیم و گفتنها بس رازهایی زهره 

چون یقین کردی که در عشقت گرفتارم         سرد گشتی و نمودی اینچنین خوارم

خود نکردی فکر آخر نازنین یارم                من همچو تو دارم آخر خدایی زهره 

ای باد صبا بهر خدا بوی که داری                حبيبم بوی که داری

اين بوی خوش از سلسلۀ موی که داری

جانم جانم موی که داری، حبيبم موی که داری

خرّم شده بستان ز تو ای باد بهاری               اين خرّمی از روی که و بوی  که داری

بوی که داری                      ای عزيز بوی که داری

آی ای کاش بدانستم يک آرزوی دل              تا خود تو به دل آرزوی روی که داری

تا خود  تو به دل آرزوی روی که داری     

جانم جانم روی که داری، عزيزم روی که داری

   آی   يار   دل     آه   ای   دل

         ما روی دل از جمله جهان سوی تو داريم      

    تو روی، تو روی دل  قبلۀ جان سوی که داری

     عزيزم سوی که داری،  حبيبم سوی که داری  

    گرديدۀ مؤيد، گرديدۀ مؤيد ز چه فکر تو پريشان

        در سر مگر انديشه  گيسوی که داری     

ای عزيز دل

      در سر مگر انديشه  گيسوی که داریِ، که داری

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

آهنگ: (محلی) مجید وفادار/ سراینده(زهره): مهدی رئیسی/ سراینده(باد صبا): سید علی مؤيد ثابتی/ خواننده: داریوش رفیعی، حسین قوامی، کورس سرهنگ زاده/ دستگاه: سه گاه (زابل)

· سرودۀ زهره را گاهی از آن جهانگیر فضلی نیز می دانند که اشتباه است. بنابه گفتۀ بدیع زاده که دوستی دیرینه ای با رئیسی داشت، این سروده، بدون کوچک ترین دگرشی، وابسته به نوحه هایی است که دست کم هشتاد سال پیش می خواندند.

· این سروده و آهنگ را پیش از اینکه رفیعی بخواند، چندین بار زنده یاد قوامی در برنامۀ ارتش با ارکستر مجید وفادار اجرا کرده بود.

· گزیده ای از این تصنیف به کوشش کورس سرهنگ زاده بازخوانی شده است.

     بازخوانی تصنیف زهره، با آواز کورس سرهنگ زاده


نوشته شده بدست بینا | پیوند |


نمایۀ تارنگار

سیاهه

دوستان

بایگانی نوشته ها

بایگانی جستارها

دلنوازان

بخش ویژه

برای رونوشت URL فید RSS این تارنگار کلیک کنید
Powered by BLOGFA.COM