آماجم از ساخت این تارنگار کوچک، گرد آوردی تنها، گوشه ای از گنجینۀ پر شور و دل انگیز موسیقی ایرانی و پاسداشت زبان شیرین پارسی است. پس اگر کم و کاستی هایی دارد آن را بر این کمینه ببخشایید و آنچه را که شایسته و بایسته است گوشزد کنید.
بدین روی از همۀ دوستان مهربان و مهرکار خواهش می کنم، اگر در هنگام دریافت برنامه ها با پیوند ناکارآمدی روبرو شدند، مهر ورزیده و در همان بخش گزارش دهند تا پیوند را درست نمایم.
با سپاس فراوان ـ بینا
ارسال به: 
:: 
:: 
:: 
:: 
:: 
:: 
:: 
:: 
:: 
:: 
:: 
شناسۀ برنامه:
دیباچه: یوسف گمگشته/ دستگاه: دشتی/ خوانندۀ بخش آوازی: عبدالوهاب شهیدی/ نوازندگان: جواد معروفی(پیانو) _ همایون خرم(ویولن)/ پیش درآمد بخش آوازی: یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور/ غزل آواز: حافظ/ سروده های زمینه: حافظ/ گوینده: فخری نیکزاد/ نوابردار: ایرج فهیمی
زمان برنامه : 22 دقیقه و 7 ثانیه
سال آفرینش: اسپند ماه 1352 خورشیدی
·مهتر شهیدی در بخش آواز، بیت های غزل را گاه به ریخت ضربی و تصنیف گونه اجرا کرده اند.
ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::
شناسۀ برنامه:
دیباچه: پر کن پیاله را/ دستگاه: ماهور/ خوانندۀ بخش آوازی: سیاوش/ نوازندگان: حبیب الله بدیعی(ویولن)/ آهنگ: فریدون شهبازیان/ آرایش: فریدون شهبازیان/ رهبر ارکستر: فریدون شهبازیان/ پیش درآمد بخش آوازی: پر کن پیاله را کاین آب آتشین/ سرایندۀ ترانه: فریدون مشیری/ سروده های زمینه: فریدون مشیری/ گوینده: آذر پژوهش/ نوابرداران: محمد جهانفرد _ محمود امینی
زمان برنامه : 25 دقیقه و 19 ثانیه
·این برنامه با همکاری ارکستر رادیو تلویزیون ملی ایران اجرا شده است.
ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::
تصنیف مستی عاشقان، با آواز بنان
تا تو ای ساقی زان می باقی
برده ای عقل و هوشم
من از این غیرت جز می وحدت
تا ابد، می ننوشم
عاشق یارم محو دیدارم
همچو می، می زنم جوش
(با دلی محزون با رخی گلگون
لاله آسا، خموشم) _(2مرتبه)
ای که در بند شرب مدامی اگر خواهی کامی بزن در ناکامی گامی
جلوۀ دلبران (بقا ندارد) _(2مرتبه)
مستی عاشقان (فنا ندارد) _(2مرتبه)
گر سالک راه حقی، (دیوانه شو) _(2مرتبه)
یکباره از این من و ما، (بیگانه شو) _(2مرتبه)
تا چون اهل صفا از سر جان روزی نگذری
پی بر شعشعۀ پیر مغان چون ما کی بری
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
آهنگ: روح الله خالقی/ سراینده: اسماعیل نواب صفا/ خواننده: بنان، سالار عقیلی/ دستگاه: چهارگاه/ سال آفرینش: 1327
·تصنیف مستی عاشقان، به بهانۀ زاد روز حضرت علی (ع) ساخته شده و به بهانۀ جشن آغاز کار، پنجاهمین سال "انجمن اخوت" در پارک زنده یاد ناصرالدولۀ فیروز در خیابان امیریه، با همکاری هموندان ارکستر انجمن ملی به رهبری روح الله خالقی اجرا شده است.
·در این اجرا، روانشاد بنان، واژۀ "نگذری" را "بگذری" خوانده است.
پیشتر اشتباه نوشتاری در این سروده بود که مهتر، ناصر فروغی آن را گوشزد کردند. از ایشان بابت این یادآوری سپاسگزارم.
مهتر، محمد خدایگانه نیز یادی از نام سالار عقیلی کردند، که از ایشان هم سپاسگزارم. بدین روی نام هنرمند یاد شده نیز افزوده شد.
ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::
شناسۀ برنامه:
دیباچه: بیا بیا/ دستگاه: سه گاه/ خوانندۀ بخش آوازی: محمودی خوانساری/ نوازندگان: اسدالله ملک(ویولن) _ مجید نجاحی(سنتور) _ امیرناصر افتتاح(تنبک)/ پیش درآمد بخش آوازی: بیا بیا، که نسیم بهار می گذرد/ غزل آواز: عراقی/ سروده های زمینه: عراقی/ گوینده: فخری نیکزاد/ نوابردار: محمد جهانفرد
زمان برنامه: 22 دقیقه و 8 ثانیه
سال آفرینش: اسپند ماه 1352 خورشیدی
ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::
شناسۀ برنامه:
دیباچه: همه خفتند و من/ دستگاه: افشاری/ خوانندۀ بخش آوازی: سیاوش/ نوازندگان: حبیب الله بدیعی(ویولن) _ جلیل شهناز(تار) _ جهانگیر ملک(تنبک)/ پیش درآمد بخش آوازی: همه خفتند و من دلشده را خواب برد/ غزل آواز: مولوی/ سروده های زمینه: مولوی/ گوینده: فخری نیکزاد/ نوابردار: محمد جهانفرد
زمان برنامه: 26 دقیقه و 9 ثانیه
سال آفرینش: اسپند ماه 1352 خورشیدی
ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::
شناسۀ برنامه:
دیباچه: هوای بهار/ دستگاه: شوشتری/ خوانندۀ بخش آوازی: ایرج/ نوازندگان: جلیل شهناز(تار) _ پرویز یاحقی(ویولن) _ امیرناصر افتتاح(تنبک)/ پیش درآمد بخش آوازی: هوا هوای بهار است و باده بادۀ ناب/ غزل آواز: فریدون مشیری/ سروده های زمینه: فریدون مشیری/ گوینده: آذر پژوهش/ نوابردار: محمد جهانفرد
زمان برنامه: 23 دقیقه و 12 ثانیه
سال آفرینش: بهمن ماه 1352 خورشیدی
ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::
شناسۀ برنامه:
دیباچه: جام تهی/ دستگاه: ماهور/ خوانندۀ بخش آوازی: عبدالوهاب شهیدی/ نوازندگان: جواد معروفی(پیانو) _ حبیب الله بدیعی(ویولن) _ جهانگیر ملک(تنبک)/ پیش درآمد بخش آوازی: ای دل به کمال عشق آراستمت/ سرایندۀ رباعی ها: فریدون مشیری/ سروده های زمینه: فریدون مشیری/ گوینده: آذر پژوهش/ نوابردار: ایرج حقیقی
زمان برنامه: 24 دقیقه و 13 ثانیه
سال آفرینش: دی ماه 1352 خورشیدی
ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::
شناسۀ برنامه:
دیباچه: مهتاب شبانگاه/ دستگاه: بیات ترک/ خوانندۀ بخش آوازی: سیاوش/ نوازندگان: اسدالله ملک(ویولن) _ فرهنگ شریف(تار) _ امیرناصر افتتاح(تنبک)/ پیش درآمد بخش آوازی: دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم/ غزل آواز: شفیعی کدکنی/ سروده های زمینه: شفیعی کدکنی/ گوینده: آذر پژوهش/ نوابردار: محمد جهانفرد
زمان برنامه: 22 دقیقه و 31 ثانیه
سال آفرینش: بهمن ماه 1352 خورشیدی
ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::
هفت شهر عشق را پرویز گشت
یک هنرمند اصیل، در هیچ دوره ئی از تاریخ هنر، تنها به خودش تعلق ندارد؛ بلکه، به مردم زمان خود و نسل های دیگر و یا به تعبیری، به کل بشریت تعلق دارد.
او درد مردم عصر خویش را می بیند و درک می کند و این درک او را رنج می دهد و اثری خلق می کند تا شاید بتواند ذره ئی از درد درون خود و مردم اش را تسلا بخشد. گاه با مردم اش می خندد و گاه می گرید؛ گاه هم چون رودی، آرام است و گاه چون موجی، کوبنده و خشم گین.
او می داند درد مردم اش چیست؛ چرا که روح او فراتر از روح دیگران است و به قولی او به اصل هستی نزدیک تر شده است و چون جهان پیرامون ما، جهان نیستی شده است و وجود هستی در نیستی یک تناقض (پارادوکسی کال) است، پس روح اش پرواز می کند به سوی حق، که اصل هستی است:
هر کسی کو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش
او نمی میرد؛ بلکه به هستی می رسد. این جهان برای اش، تنگ و طاقت فرساست. این است که جهان را با تمام زیبائی های ظاهری و گذرا وا می گذارد و خود را به "سیمرغ" می رساند و عاقبت، سیمرغ بال و پر می سوزاند و به خداوند خویش می رسد؛ غافل از این که، سیمرغی دیگر، از خاکستر خویش بال و پر می گستراند.
پرویز مشکاتیان، هدهدی بود که به "سیمرغ" رسید و به او پیوست؛ گرچه بال و پرش سوخت، اما باز "حیات" می یابد. تاریخ، ادبیات، موسیقی، عرفان، فلسفه و ... نه تنها او را فراموش نخواهد کرد؛ بلکه، به او خواهد بالید.
او برای رسیدن به "سیمرغ"، "هفت شهر" عطار را یکی پس از دیگری پشت سرگذاشت. در کودکی، طالب سیر و سلوک گشت و قدم در راه آن نهاد. مسابقات رامسر، نشان دهنده ی آن "طلب" بود:
چون فرو آئی به وادی ی طلب پیش ات اید هر زمانی، صد تعب
او سختی های بسیاری را تحمل کرد، اما دیری نپائید که به وادی دوم قدم گذارد؛ وادی "عشق":
بعد از این، وادی ی عشق آید پدید غرق آتش شد، کس کان جا رسید
او که تمام وجودش را آتش عشق فراگرفته بود، با غور در اشعار حافظ، نوای دل خویش را یافت. چنین بود که قطعه ی جادوئی ی خویش را، بر روی این شعر حافظ تنظیم کرد:
در همه دیر مغان نیست چو من شیدائی
آری او عشق را آن گونه که سزاوار بود، یافته بود. عشقی از جنس عشق های "اهورائی". مدتی در وادی ی "عشق" سیر کرد تاخویشتن را بشناسد و سپس خدای خود را تا رسیدن به وادی ی "معرفت" یافت:
بعد از این بنمایدت پیش نظر معرفت را، وادی ی بی پا و سر
حاصل این معرفت را در آلبوم "دستان" به خوبی نشان داد:
از در درآمدی و من از خود، به در شدم
او در انتخاب اشعار برای ساختن آثارش، بسیار حساس بود، گاه پیش می آمد که آثارش آماده می شد، اما برای یک بیت شعر، مدت ها در اشعار شعرا به جست و جو می نشست، تا حرف دل اش را بیابد!!
به جرأت می توان گفت که، دردناک ترین دوره ی زندگی ی وی، دوره ی "استغنا" بود:
بعد از این، وادی ی استغنا بود نه در و دعوی و نه معنا بود
او از همه چیز و همه کس، دوری جست و خلوت گزید. شاید یکی از غم انگیزترین دوران موسیقائی ایران را بتوان همین دوره نامید! اما او "بی نیازی" اختیار کرده بود، تا به "توحید" رسد:
بعد از این، وادی ی توحید آیدت منزل تفرید و تجرید آیدت
این بود که آن اثر جاودانه را تنظیم کرد: جان جهان، دوش کجا بوده ئی
اما دریغا که او به مرحله ی دردآوری رسیده بود. او از همه چیز و همه کس، دچار "حیرت" شده بود:
بعد از این وادی ی حیرت آیدت کار، دائم درد و حسرت آیدت
او از همه چیز، حیرت کرده بود؛ از "هستی"، "آدمیت" و "ظلم و ستم" جاری در زمان خویش! او که در این طی ی "طریق"، در این هفت وادی، "هدهد" ی بود که به "سیمرغ" رسید. درد مردم، می آزردش! در تنهائی و خلوت خویش، رنج می کشید؛ این بود که آثاری را، پس از سکوتی طولانی، بر روی اشعار مردمی، تنظیم کرد:
ای مردم آزاده کجائید، کجائید – امشب همه غم های عالم را خبر کن- به کجا چنین شتابان، گون از نسیم پرسید و ...
آری، چیزی که یک "هنرمند راستین" را می آزارد و او را ناآرام می کند، درد و رنج مردمی است که، میان آنان زندگی می کند.
وقت "پرواز" رسیده بود؛ مرحله ی "فقر و فنا":
بعد از این، وادی ی فقرست و فنا کی بود این جا، سخن گفت روا
به راستی که به گفتار "عطار"، سخن گفتن در این وادی، روا نیست.
او به روشنی نشان داد که به این مرحله رسیده است. آن هنگام که با صدا و ساز خویش فریاد برآورد: لحظه ی دیدار نزدیک است
او پی برد که وقت قربت است و رفتن؛ اصلاً او خواسته بود که به این جا برسد و رسید!! او حال، دیگر "هدهد" نیست؛ خود "سیمرغ" است؛ بر بلندای کوه قاف و دوست داران اش را "هدهد" ی دیگر باید، تا به سر منزل مقصود رساند.
هفته نامۀ گلستان سلام: "احمد باغستانی"
ارسال به: :: :: :: :: :: :: :: :: :: :: ::
